Illusies rond bestuurbaarheid (deel 1?)

Het viel me gisteren op dat diverse mensen op mijn weblog komen via de zoekopdracht “bestuurbaarheid MBO”. Blijkbaar zoeken mensen ideeën hierover. Begrijpelijk, want zeker in politiek Den Haag is het een “hot issue”.

Ik ontdek een aantal aanleidingen tot het plaatsen van vraagtekens bij de bestuurbaarheid van het MBO (lees: van relatief grote ROC’s):

  • het bestaan van een (te groot) aantal (zeer) zwakke opleidingen
  • kritiek van ROC-studenten op lesuitval, gebrek aan structuur, kwaliteit van docenten, etc.
  • er is nog steeds sprake van een (te) groot aantal voortijdig schoolverlaters

Door de discussie over deze verschijnselen te richten op het vraagstuk van bestuurbaarheid, legt men de schuld bij de grootte van de organisaties en bij hun bestuurders.

De (schijn)oplossing is daarmee ook al direct helder. Als de bestuurbaarheid te wensen overlaat moeten de organisaties kleiner worden (en bestuurders ontslagen, naar ik aanneem).

De vooronderstelling is: kleinere organisaties zijn beter bestuurbaar en zullen daarom betere resultaten boeken.

Deze redenering klopt natuurlijk niet! En daarvoor heb ik globaal twee argumenten:

  1. Ook veel kleine organisaties boeken slechte resultaten. Ligt dus niet aan de schaalgrootte en ik kan me niet voorstellen dat het aan de bestuurbaarheid ligt.
  2. Veel grote organisaties boeken prima resultaten en zijn blijkbaar wel prtima bestuurbaar.

Voor het eerste argument haal ik enkele voorbeelden uit het onderwijs:

  • Ik woon in Friesland. Een vande  grote problemen hier is het gebrek aan kwaliteit van de kleine basisscholen.
  • De ongekwalificeerde uitval was volgens mij al een probleem voor de periode van ROC-vorming. Bovendien was er een fors aantal doelgroepen dat in die tijd de MBO-scholen niet eens binnenkwam, en dus niet eens de kans kregen om uit te vallen! Waar zouden die doelgroepen, voor wie leren geen vanzelfsprekendheid is, heen moeten? Ik blijf pleiten voor drempelloze instroom in het MBO.

Voor het tweede argument zie ik het ongelijk bewezen door het bestaan van grote ROC’s waarin de kwlaiteit (en dus de bestuurbaarheid?) prima op orde is. Daarnaast kennen we andere grote (semi-)publieke instellingen die prima resultaten leveren.

Mijn stellingen (waarover later meer):

  • er is geen directe relatie tussen schaalgrootte en bestuurbaarheid
  • er is geen directe relatie tussen schaalgroote en kwaliteit
  • sturen op bestuurbaarheid is geen garantie voor kwaliteitsverbetering

0 Responses to “Illusies rond bestuurbaarheid (deel 1?)”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s




Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën


%d bloggers liken dit: