Een spagaat in praktijk

Ik wist niet dat ik hem kon, maar word ertoe gedwongen: de spagaat! Sterker nog, ergens voel ik me gevierendeeld. Verschillende krachten proberen me uiteen te trekken en ik moet proberen de boel bij elkaar te houden (beetje besmette uitdrukking, maar het moet maar).

De regering snijdt fors in de bekostiging van het onderwijs, alsof er geen verkiezingen en verkiezingsprogramma’s waren. Inburgering, participatie, volwassenonderwijs, extra zorg en begeleiding .. alles staat ter discussie en ik houd mijn hart vast voor wat er komen gaat.

Tegelijk roept de omgeving om meer en betere opleidingen. Dreigende tekorten aan arbeidskrachten in diverse sectoren, onvoldoende kwalificatie van mensen in andere delen van de arbeidsmarkt, onvoldoende mogelijkheden voor mensen ondanks het bezit van een startkwalificatie.

En … we hebben een opleidingsmodel opgetuigd onder de noemer MBO dat volgens mij niet levensvatbaar blijkt te zijn. Het MBO biedt 600 verschillende opleidingen! Wie durft het aan om een zestienjarige deze keuze voor te houden? En dan klagen we dat ze zo vaak (en snel) overstappen. Als ik zelf mijn zak snoep samen moet stellen, denk ik ook steeds “die wil ik ook, die is nog lekkerder”. Het effect is dat allerlei opleidingen volstrekt onvoldoende deelnemers hebben en docenten alle zeilen bij moeten zetten om iedereen de opleiding te laten volgend die ze gekozen hebben.

Tenslotte hebben we te maken met een eigen arbeidsmarkt, die van onderwijzend personeel, die volledig is dichtgetimmerd. De rotsvaste rechtspositie maakt het onmogelijk om flexibel om te gaan met inzet van personeel. Het wordt bijkans onmogelijk om met het personeel soepel in te spelen op groei en krimp van opleidingen. De kosten die gemoeid zijn met mobiliteit zijn zo hoog dat het realiseren ervan ten koste dreigt te gaan van inzet van mensen in het primaire proces.

Dus inderdaad … gevierendeeld …. en dan toch de goede keuzes maken … mooie uitdaging om over in gesprek te gaan!

2 Responses to “Een spagaat in praktijk”


  1. 1 Bert Kerkhof 4 november 2010 om 14:17

    Specialiseren helpt een vak te leren waarmee de leerling later geld kan verdienen. Daarnaast zijn de onderwijsresultaten bij lesgeven in kleine groepen aanmerkelijk beter dan de uitkomsten van grote groepen. De aanbieden van een staalkaart aan keuzen maakt docenten trots op hun school en leerlingen vinden het leuk te kiezen uit een divers aanbod. Leerlingen hebben vaak een neus voor kwaliteit en gretig kennismaken met vele variëteiten geeft hen ervaring die breed is en indien gewenst diepgaand. Het opsnuiven van verschillends en grondig genieten van spécialités onder de practica wens ik voor mijn zoon die nu 13 jaar is. De voortdurend terugkerende saaie en droge stamppotten in onpersoonlijke industriële bedrijven komen voor hen vanzelf op latere leeftijd.

    Door (1) flexibele inzet van gespecialiseerden die hun werkweek verdelen over meerdere scholen en (2) inhuren van medewerkers die tevens in het bedrijfsleven werkzaam zijn kan in sommige gevallen druk ontstaan op arbeidsvoorwaarden. Daarenboven dient op een school voldoende vrijheid te zijn voor collega’s die aangeven (3) enige uren minder per week te willen werken teneinde overbelasting en vervroegd uittreden tegen te gaan. Dit is een aandachtspunt dat door vakbonden voldoende dient te worden gemonitord om op termijn -na afloop van de crisis- op tijd bij de school aan te kaarten.

    Anderzijds is het lastig voldoende band te onderhouden met medewerkers die te weinig uren per week op school zijn, een voortdurende uitdaging voor de schoolleiding.

    Auteur was in het verleden oprichter van het
    Klachtenbureau Uitzendkrachten.

  2. 2 Rieks Wiersema 5 november 2010 om 09:04

    Een zorg die we allemaal delen. In het groot en in het klein.
    Ik ben werkzaam op Technolyceum. Ik heb de indruk dat onze Unit (afd metaal Werktuigbouw) al langere tijd als “noodlijdend” bekend staat. het woord boventalligheid valt 4 x per dag, naast de kreet “het geld is op! ” “mijn” werkgebied: Team Produceren.
    Ons leerlingaantal is gelukkig nog steeds “in sync” met uitgegeven FTE’s. Dus we zijn nog gedekt!
    De spagaat voelen wij ook want we hebben net een aanvraag gedaan welke een investering van ca 17000 euro vraagt. ik houd mijn hart vast als ik hoor hoe ver we “in de min” staan……
    met lede ogen heb ik de afgelopen 10 meegekeken en geluisterd hoe “bakken met geld” zijn afgestort in de bodemloze put van zogenaamde onderwijsvernieuwing, die nu uit jouw verhaal lezend een niet werkend model blijkt te zijn.
    Om niet in een lange klachten tirade te belanden, want daar ben ik al lang mee gestopt, even een paar inspirerende ontwikkelingen; Contact met bedrijf heeft er toe geleid dat we daar als Technolyceum een basiscursus verspanen uitvoeren. Als team hebben we dit samengesteld, teamleden nemen allemaal een deel voor hun rekening. Gisteravond de eerste sessie, prima verloop, succes dus! Naast de reguliere ontwikkelingen zoals het thema veranderend vakmanschap zijn we hier ook enthousiast mee bezig. We hopen als team en ik persoonlijk dat ons enthousiasme ooit weer eens uitbetaald wordt…..


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën


%d bloggers liken dit: