Met minder geld meer en beter onderwijs?

Het klinkt tegenstrijdig, maar toch lijkt de titel van dit blog de opdracht voor het MBO aardig weer te geven. Het actieplan MBO “Focus op vakmanschap” beschrijft maatregelen waarmee zowel kwaliteitsverbetering als besparingen gerealiseed zouden moeten worden. Is dit mogelijk?
We zullen manieren moeten vinden om beide zaken zo goed mogelijk voor elkaar te krijgen. In het blad Backstage werd een aantal mensen gevraagd om te reageren op deze paradox. Ik haal er enkele citaten uit die mij aan het denken zetten.
Aan het einde geef ik als conclusie de belangrijkste elementen weer als opdracht voor bestuurders.

Olaf McDaniel, directeur CBE Consultants
De leraren moeten beter en die leraren moeten een hogere productie leveren. Dat is nodig want het aantal productieve uren is erg laag.
Wil je naar de top-5 van de mondiale kenniseconomie, dan meoten de scholen 45 weken per jaar open zijn.
Ik zet in op de versterking van de professionaliteit van de docenten om de kwaliteit van hun onderwijs te verbeteren en hun belastbaarheid omhoog te brengen.

Eric Zwaart, ABN AMRO, sector banker onderwijs
Als het aan het kabinet ligt zal de lengte van de opleidingen van het mbo van 4 naar 3 jaar gaan en kan een leerling niet zonder drempel van het vmbo naar het mbo. Dat zal leiden tot omzetvermindering, die niet kan worden opgevangen. Dat betekent opnieuw reorganiseren, Een slecht vooruitzicht, …
Minder deelnemers, minder geld. Het is dus belangrijk om rekening te houden met de regionale speerpunten en je als mbo te positioneren op je sterke punten. Gevolg van de krimp is dat het onderwijsnetwerk minder fijnmazig wordt. De juiste keuze in regioverband voor goed en goed bereikbaar onderwijs is van groot belang.

Frank Kalshoven, medeoprichter De Argumentenfabriek, initiator De Netwerkschool
De Netwerkschool denkt vanuit het belang van de student en niet dat van de organisatie of de docent.
Voor hem (=de student) kan de school 52 weken per jaar open zijn en kan die mbo-opleiding best in drie jaar worden gedaan. De heersende aanpak dateert in essentie nog uit de 19e eeuw.
Verder is de ICT-revolutie die het maatschappelijk leven heeft veranderd, grotendeels aan het onderwijs voorbij gegaan.
Docenten besteden volgens schattingen momenteel niet meer dan de helft van hun tijd aan het primaire proces. Als dat enige tientallen procenten omhoog kan, houdt het onderwijs bakken met geld over.

Ben Geerdink, voorzitter college van bestuur ROC RijnIJssel, lid raad van toezicht Kennisnet, voorzitter saMBO-ICT
De kracht om te veranderen komt neer op de rug van de docenten. Dat betekent een hogere werkdruk.
Met het slim inzetten van ICT is in het mbo nog veel te winnen.
(over co-financiering:) Een opleiding moet niet te afhankelijk zijn van de markt. Dat kan link zijn. Toch zal een mbo-school moeten beseffen wat de vraag is van het bedrijfsleven.

Lars Bovenberg, hoogleraar economie Universiteit van Tilburg
Ik zie veel in nieuwe financieringsvormen. Kijk naar de sponsoring van leerstoelen aan de universiteiten, Rijke mensen die een erfenis besteden aan onderwijs. De populariteit van het maatschappelijk ondernemen. Dat kan ook het mbo ten goede komen.

Concluderend, vat ik bovenstaande samen als opdracht aan bestuurders. Deze bestaat uit de volgende elementen:
– Zet in op verhoging van de productiviteit van docenten
– Zet in op professionalisering van docenten
– Zet in op meer en betere inzet van ICT in het onderwijs en de organisatie
– Kies voor een heldere positionering in de regio op basis van regionale speerpunten
– Onderzoek nieuwe financieringsmogelijkheden

22 Responses to “Met minder geld meer en beter onderwijs?”


  1. 1 Joost te Winkel 2 oktober 2011 om 09:09

    Het is dus eigenlijk heel simpel. Duurbetaalde mensen die zelf niet lesgeven zetten lagerbetaalde mensen die wel lesgeven onder druk om meer en harder en beter te werken.

    Daarnaast zetten de niet-lesgevenden de lesgevenden onder druk om zich naast die omvangrijkere lesbaan te ‘professionaliseren’ naar richtlijnen die de niet-lesgevenden voor hen opstellen, zodat er altijd een stok blijft om de ‘professionele’ hond te slaan of een wortel om de ‘professionele’ geit een bepaalde kant op te laten lopen.

    Daarenboven dwingen de niet-lesgevenden de lesgevenden om mee te werken aan een ICT-plan dat hen goeddeels overbodig moet maken of hun salaris en carrière verder onder druk zet, omdat ze van leraar ineens assistent van een netbookcollege worden.

    Intussen houden de niet-lesgevenden zich in schaal 14 en hoger bezig met regionale positionering en het onderzoeken van nieuwe financieringsmogelijkheden.

    Als we ons naar deze horizon begeven, komen we in de top vijf van de kenniseconomieën en is iedereen blij, gelukkig en tevreden. De leerlingen voorop.

    Had ik al gezegd dat ‘Zoetermeer’ en ‘Den Haag’ allang niet meer de grootste vijanden van lesgevend Nederland zijn? Dat de vijanden binnenshuis gevonden worden, en dat die eigenlijk je grootste vrienden zijn en dat we per slot allemaal hetzelfde doel voor ogen hebben?

    • 2 Willem 2 oktober 2011 om 10:34

      @Joost,
      Googelend op “Joost te Winkel” kom ik helemaal niets tegen, dus kan helaas niet zien vanuit welke achtergrond je dit schrijft.
      Dus óf je weet je heel goed te verstoppen in de 20e eeuw of je schrijft onder een pseudoniem, maar dat terzijde.
      Je gebruikt de woorden “onder druk zetten” en “dwingen”.
      Volgens mij staat het iedereen in Nederland vrij om van baan te veranderen die het gevoel heeft zich niet meer op z’n plaats te voelen!
      Wat jammer dat mensen de mogelijkheid om zich te professionaliseren als druk zien en niet als kans.
      Volgens mij draait het onderwijs om de leerlingen en niet om de docenten die graag hun baan willen behouden zoals ze dat gewend waren en het liefst blijven zien. ICT kan het onderwijs verbeteren en goedkoper maken.
      Geen enkel gezond bedrijf zal ICT buiten de deur houden om eigen werknemers te beschermen en aan het werk te houden. Juist dan besteed je het geld verkeerd en komt het niet terecht waar het hoort: bij de leerlingen!

      Een goed ICT plan zal een lesgevende niet overbodig maken, maar hem/haar (via die noodzakelijke professionalisering) de mogelijkheid geven om leerlingen te bedienen op een hedendaagse manier.
      Mensen die niet in een dergelijke verandering mee willen gaan kunnen beter een mooi ambacht zoeken zoals hoefsmid, waarin de noodzakelijke vaardigheden door de eeuwen heen weinig nascholing behoeven.
      Het is makkelijk om de niet lesgevende, duurbetaalde managers de schuld te geven van de veranderingen om ons heen, maar ik vind dat domweg oneerlijk en kortzichtig.

      Tegen iedereen die redeneert als Joost zou ik willen zeggen:
      Richt een eigen school op met gelijkdenkenden, uiteraard zonder managers en hou ICT zo ver mogelijk buiten de deur. Maak een mooi foldertje waarin je beschrijft wat je met jouw skills mensen kunt leren en wacht vervolgens rustig af hoeveel leerlingen zich aanmelden! Veel aanmeldingen betekent een goed gesmeerde boterham voor alle lesgevenden, want lekker weinig overhead. Ik wens een dergelijk initiatief alle succes toe!

      • 3 Joost te Winkel 3 oktober 2011 om 22:34

        Willem, dank je wel voor je reactie. In het bijzonder voor je advies om, met mijn 25 dienstjaren en heel wat geslaagde abituriënten op mijn kerfstok, maar op te rotten als het me niet meer bevalt. Met zulke adviezen blijft de kwaliteit overeind.

        Ook bedankt voor je advies om de nutteloze studiedagen die mijn baas voor mij (en van voor mijn vakinhoudelijke scholing bestemd geld) organiseert, te zien als ‘kans’. Werkelijk een overtuigend argument waar ik veel van leer.

        Inzicht biedt ook je statement dat het onderwijs niet draait om mij en het behoud van mijn baan. Gek genoeg werk ik al 25 jaar voor de klas in het besef dat die leerlingen er voor mij waren in plaats van andersom.

        Gelukkig kan ik me laven aan de zekere kennis van jou en andere niet-lesgevenden dat ICT mijn lesgeven hoe dan ook verbetert, in het belang van de leerlingen. En dat dit nu eenmaal niet tegen te houden is. Dus wat zal ik nog tegensputteren tegen zo’n groot gelijk? Jij kunt het weten, want jij geeft geen les. Jij geeft adviezen, die de ontvangers kennelijk voor waar moeten houden. Ik ben maar een eenvoudige lesboer. Jouw superieure expertise op het gebied van lesgeven in twijfel trekken zou, in jouw woorden, ‘oneerlijk’ zijn.

        Wel fijn dat je nog een perspectief schetst waarin ik als lesboer niet geheel overbodig wordt. Maar Franks blog gaat over efficiëntie en besparingen, en de werkelijkheid toont dat bestuurders het allereerst, zelfs reflexmatig, op leraren besparen en het allerlaatst op bestuurders. Is het niet, Frank?

        Willem, op het moment is het zo dat bestuurders en mensen als jij de gouden appels in de schoot geworpen krijgen. Vergelijk je eigen situatie eens met 1995, als je durft. Of dat op termijn houdbaar is, moet nog blijken. Ik ben een optimist, en gok er op dat we over een jaar of tien een ander soort conversatie voeren, Willem. Zullen we dan afspreken, bij een biertje? Ik trakteer.

    • 4 Willem 2 oktober 2011 om 13:53

      “Ict maakt het onderwijs efficiënter, effectiever en aantrekkelijker maar de aanschaf van computers of digiborden leidt niet zonder meer tot kwaliteitsverbetering. Het rendement van ict hangt nauw samen met de aanwezigheid van een leraar die samenhang weet aan te brengen tussen de leerinhoud, de ict-toepassing en de leerling.”

      Conclusie uit de 4 in balans monitor 2011 van Kennisnet. Er is dus wel degelijk een duidelijk rol voor de leraar weggelegd, meer dan assistent van een netbookcollege. Overigens hebben leerlingen geen netbookcollege nodig, want ze weten (de leraar) precies uit te leggen hoe zo’n ding werkt!

      • 5 Willem 4 oktober 2011 om 08:39

        Dag Joost,
        Uit je neerbuigende toon spreekt zo’n opgekropte aversie dat het me moeilijk valt er op een professionele manier op te reageren.
        Eén misverstand wil ik toch rechtzetten:
        Die leerlingen zijn er niet voor jou, maar om kennis op te doen of een vak te leren. Ze moeten je lessen volgen. Als je hen op dezelfde manier benadert als ons kan ik me voorstellen met welk plezier ze in de klas zullen zitten…
        Leuk om terug te denken aan 1995 want toen stond ik nog volop les te geven met (ook toen al) veel inzet van ICT!
        Ik drink graag een biertje met je en stel dan ook voor om deze discussie buiten dit blog om verder te voeren, maar daarvoor zou jij jezelf op z’n minst kenbaar moeten maken. Heb je dat lef?

  2. 6 Willem 2 oktober 2011 om 09:21

    Prima conclusie en duidelijke opdracht aan bestuurders.
    Daarnaast dienen leerkrachten zich te realiseren dat dit speelt en zichzelf afvragen wat dit voor henzelf betekent en daaruit conclusies trekken, namelijk dat ook zij dingen anders moeten gaan doen!

  3. 7 Florina Blokland 2 oktober 2011 om 11:33

    @Willem en @Joost Ik kan het met jullie beider argumenten eens zijn. Maar zal het probleem niet ergens in het midden ontstaan?
    Iedere werknemer mag aangespoord worden zich te professionaliseren, met name wat betreft ICT. De maatschappij en dus de leerlingen vraagt hierom. Het merendeel van de docenten zal dit ook wel inzien. Maar er is een groep die dat niet wil of kan inzien. Zodra deze groep van hogerop wordt gedwongen zich te professionaliseren, zal dit weerstand opwekken. Als daarnaast de indruk bestaat dat het alleen maar (eigen) tijd en energie kost, dan zullen die hakken stevig in het zand blijven.
    Daarom is het m.i. zo belangrijk dat professionalisering iets is dat schoolbreed gedragen wordt. Dat meer ‘van onderop’ beleid en visie m.b.t. leren en ICT inzet wordt uitgestippeld. Dat docenten erbij betrokken worden en weten dat ze samen met collega’s gehoord worden. Je ziet te vaak dat onder docenten zelfs al kampen ontstaan van voorlopers en bewust achterblijvers. Het kost allemaal tijd en energie waarover de achterblijvers juist zo hard roepen dat ze dat al zo weinig hebben. En daarom geen tijd hebben zich al die ‘opgelegde’ veranderingen eigen te maken.
    Zonder oeverloos polderen zullen er keuzes moeten worden gemaakt die ertoe leiden dat docenten als professionals kunnen bieden wat leerlingen nodig hebben: goed onderwijs dat ook niet zonder ICT en een duidelijke visie en betrouwbaar beleid van ‘hogerop’ kan.
    En wil of kan je daar als docent niet in mee, dan moet je net als in iedere andere werkgever/werknemer relatie soms noodzakelijk is: afscheid nemen. Het gras is elders toch meestal groener, dus ga dat dan lekker maaien. Dan kunnen de paarden ervan genieten en heeft de hoefsmid van Willem ook weer werk.

  4. 8 Rob Lindhout 2 oktober 2011 om 11:47

    Willem en Joost, volgens mij hebben jullie beide gelijk!

    Zoals ik het zie zijn docenten op veel scholen jarenlang aan hun lot overgelaten. Hebben ze heel lang op dezelfde wijze les gegeven. Zijn ze jarenlang niet gehoord door hun managers, directies, besturen. Daardoor zijn een hoop docenten gedemotiveerd geraakt, zelfs verzuurd. Daar zijn ze uiteraard ook zelf verantwoordelijk voor. Maar Willem, de eindverantwoordelijkheid daarvoor ligt zonder twijfel bij directie en bestuur. Zij hebben het op zijn minst laten gebeuren, maar vaak ook op gestuurd!

    Als je jarenlang zo hebt moeten lesgeven, dan is het wel heel makkelijk om te zeggen dat ze het anders moeten gaan doe en anders een andere baan moeten zoeken of zelf een school moeten beginnen. Veranderen is alles behalve makkelijk.

    Ik vind dan ook dat directie en bestuur daar en belangrijke taak en verantwoordelijkheid in hebben. Namelijk een klimaat / cultuur creëren, waar men zich veilig en gestuurd voelt. Waarin men fouten mag maken, waarin ruimte is voor ontwikkeling. Waar men zelfvertrouwen kan opbouwen.

    Als je dat als directie hebt bewerkstelligd, dan kan ik me helemasl in de opmerkingen van Willem. Dan mag je van docenten eisen mee te gaan in de verandering…

  5. 9 Kees Duijf 3 oktober 2011 om 05:36

    Een nogal arrogant en hypocriet verhaal van Frank van Hout. En de mensen die hij opvoert, Olaf, Erik, Frank, Ben en Lars. Hotemetoten die nauwelijks weten wat er echt aan de hand is, maar dat is normaal geworden voor bestuurders en wetenschappers. Ik wed dat misschien een enkeling ervan feitelijk lesgegeven heeft aan MBO-leerlingen, bijvoorbeeld die van niveau 1 en 2. Alsof het aan de docenten ligt, die lage productiviteit van het MBO.

    Op zich klopt de probleemstelling, grote ROC’s zijn laag-productief, ik schat zelf de productiviteit op hooguit tien procent: de aandacht voor leerlingen wordt vooral op een uiterst rompslomperige en onzinnige manier aan leerlingen besteed. Mijn stelling is ook dat grote ROC’s beter kunnen stoppen, dat is beter voor de leerlingen want die krijgen nu vooral onderricht in niet productief handelen. Bestuurders van grote ROC’s kennen zichzelf op basis van deze prestatie bonussen toe. Hoe bestaat het?

    Waar zitten de verliezen? Ik schat zelf op basis van bedrijfskundig onderzoek bij diverse onderwijsinstellingen dat bij grote ROC’s grofweg negentig procent van de aandacht verloren gaat aan wat eigenlijk onzin is:
    * grofweg dertig procent aan productiviteitsverlies ligt aan de te hoge overhead, ontstaan door de krampachtige behoefte aan control vanuit de overheid en bestuurders, Zeg maar een overmaat aan managers, overbodige administratie, veiligheidsgedoe en vaak een hofhouding qua adviseurs;
    * grofweg dertig procent aan productiviteitsverlies ligt aan de tijdsbesteding van docenten, ontstaan door een rompslomperige manier van werken, ontstaan door een armzalige manier van procesdesign. Onderwijsmethodes van dertig jaren geleden, nauwelijks ICT-toepassingen. Het management is aanspreekbaar en verantwoordelijk voor de toerusting en de inrichting van het primaire proces;
    * grofweg dertig procent aan productiviteitsverlies zit in het lesgeven zelf. Van een lesuur gaat binnen het MBO een fors deel verloren door onrust, teveel onderwijskrachten moeten elk lesuur moeite doen om rust in het lokaal te krijgen en verliezen daarmee een fors deel van hun tijd. Belangrijkste oorzaak, de lage status van docenten. Als docent wordt je met name door bestuurders en managers nogal eens behandeld als een l.. lampekatoen. Zelf raakte ik grofweg de helft van mijn lestijd kwijt aan onderling geharrewar van leerlingen. Ook dit verschijnsel kan het management en de overheid toegerekend worden. Die zijn verantwoordelijk voor de lage status van onderwijsmensen binnen het MBO. Als voorbeeld, ik stuurde zelf gemiddeld veertig probleemleerlingen aan (Utrecht-Marokkanen, hooligans) en had een veel lagere beloning/status dan mijn baas die twintig brave docenten aanstuurde.

    Ik stam zelf uit de tijd van vóór het managementdenken, de regel was toen: ‘doet de werk(st)er het verkeerd, dan is het hem (of haar) verkeerd geleerd’. Het moge zo zijn dat docenten een fractie van hun tijd echt aan het lesgeven zijn, ik schat zo’n twintig procent: docenten komen wellicht maar voor twintig procent toe aan ‘hun ware zelf’. Maar ik weet ook vanuit mijn interviews met honderden managers en bestuurders tijdens mijn vorige loopbaan als bedrijfskundige, dat zij hooguit vijf procent van hun tijd toekomen aan hun belangrijkste taak: sturen op basis van een visie. Die lopen achter de waan van de dag aan: voortgang, kosten. Geen consequente inhoudelijke lijn en daarmee komt de duurzaamheid ter discussie. Daar ligt een belangrijke oorzaak van deze crisis. Managers en bestuurders komen maar voor een verwaarloosbaar deel van hun tijd toe aan ‘hun ware zelf’. Nu hebben de docenten het gedaan, maar zelf presteren bestuurders maar een fractie van wat docenten dag in dag uit presteren. Dus Frank, Olaf, Erik, Frank, Ben en Lars, verbeter de wereld, kijk naar jezelf, naar de eigen verantwoordelijkheid, die van waartoe je bent: werken aan gezamenlijkheid. Schrijf een blog over de eigen fouten, over wat bestuurders zelf kunnen leren.

  6. 10 frida 3 oktober 2011 om 11:40

    Ik moet zeggen dat ik wel even geaarzeld heb na het lezen van de reacties op de blog van Frank.
    De vraag is: kunnen we samen de huidige dynamiek gebruiken om een verbeterslag te maken? Goed/beter onderwijs voor studenten door een betere inzet van mensen en middelen: wie kan ertegen zijn? De vakman/professional aan zet. De ruimte is er, laten we die benutten met daarbij alle mogelijke hulpmiddelen die er zijn. Daarbij hoort ook een visie en sturing op beleid Dat mag van een bestuurder verwacht worden evenals het maken van keuzes. Ieder heeft een eigen rol en verantwoordelijkheid. Als we die goed oppakken vullen we elkaar aan.
    Ik geloof daar in. Ik geloof in de kracht van docenten en herken hun kritiek als ze terug kijken op de afgelopen jaren. Ik ken ook mijn eigen onmacht die daar paralel aan loopt. Ik geloof in de kracht van bestuurders die zich inzetten voor onderwijs net als docenten dat doen. Of collega’s allemaal les hebben gegeven vind ik niet interessant. Of collega’s bonussen hebben gekregen ook niet.
    Leren van je fouten door er een blog over te schrijven is voor mij niet de weg. Wel weet ik dat ik met collega’s regelmatig stevige gesprekken voer over onze leerervaringen in onze scholen. Ik kan alleen verantwoordelijk zijn voor mijn eigen opereren en samen met collegabestuurders mijn rol zo goed mogelijk spelen. Individueel en als collectief. Niet altijd zichtbaar maar wel kwetsbaar. Het is zo makkelijk om in grote stappen snel thuis te zijn in je kritiek. Ik wil in gesprek, het liefst doe ik dat met mijn eigen mensen: docenten en managers . Dialoog kan alleen effect hebben als je het vermogen hebt je ook in de rol/positie van de ander te verplaatsen en dat is nog wel eens moeilijk. Van twee kanten.
    Dat je dat niet iedere dag goed doet is ook een gegeven. ik ken mijn eigen zwakke punten en zie dat ik soms te snel wil gaan me realiserend onder welke druk we van extern staan. Dat je in je afwegingen niet altijd zichtbaar bent lijkt al op verdediging en die bal wilde ik nu juist laten liggen.

    Frida
    (oud docent bejaardenhelpende die daaraan geen enkel recht ontleent op welke mening dan ook)

    • 11 Willem 3 oktober 2011 om 21:19

      @Frida,
      Mooi vanuit het hart geschreven en een extra compliment voor plaatsing vanwege de aarzeling die je had. Mooie balans en meer authentiek dan de makkelijke “je lekker afzetten tegen” houding van anderen.
      Jammer dat Frank (tot nu toe) zelf niet reageert maar ik bedank je voor je bijdrage!

      • 12 Frank van Hout 3 oktober 2011 om 21:41

        Hallo,
        Ik ben wat overdonderd door de aandacht voor dit blog. Bovendien erg druk en nog een beetje aan het kijken naar de diverse reacties. Maar … Ik kom morgen of overmorgen zeker met een reactie.
        Groet, frank

  7. 13 Willem 3 oktober 2011 om 22:08

    @Frank,
    Take your time!
    Soms is het zelfs verstandig om niet gelijk te reageren:)

  8. 14 Frank van Hout 4 oktober 2011 om 21:14

    Veel bezoek en veel reacties. Als schrijver van een weblog is dat natuurlijk mooi om mee te maken. He is leuk om gelezen te worden en de reacties maken in elk geval duidelijk dat je “iets te pakken hebt”.
    Tegelijk schrik ik af en toe van de heftigheid waarmee gereageerd wordt. In een aantal reacties spelen volgens mij frustratie en emotie zo’n grote rol dat de discussie nauwelijks gevoerd kan worden. Ik probeer hieronder op enkele elementen uit de reacties in te gaan.

    Rondom professionalisering:
    Het lijkt mij niet meer dan logisch dat docenten op de hoogte blijven van nieuwe ontwikkelingen en inzichten. Dat betreft algemene onderwijskundige zakken, vakspecifieke zaken en (zeker in het beroepsonderwijs) ontwikkelingen in de sector waarvoor je opleidt.

    Rondom ICT:
    ICT is meer en meer een “gewoon” onderdeel van de samenleving en van de wereld waarin jongeren opgroeien. Het lijkt mij dan ook niet meer dan normaal dat we bekijken hoe we van die ontwikkeling gebruik kunnen maken om ons onderwijs beter en aantrekkelijker te maken.
    Dat houdt volgens mij niet in dat we afscheid nemen van docenten, maar dat zowel leren als begeleiden meer en meer tijd- en plaatsonafhankelijk kan worden.
    En dan nog ben ik van mening dat het live-contact tussen docent en studenten een belangrijk element van het leerproces zal blijven!

    Rondom de afstand/tegenstelling tussen management en docenten:
    Die afstand bestaat in de ene situatie meer dan in de andere. Ieder zal bij zichzelf te rade moeten gaan welke rol hij speelt of kan spelen om daar waar die afstand groter is dan gewenst, deze te verkleinen.
    Een aantal reacties gaat uitgebreid in op de oorzaken van deze tegenstelling. Daar moeten we oog voor hebben, maar het mag geen excuus zijn voor welke betrokkene dan ook, om niet naar zichzelf te kijken. Dat doe ik ook en ik hoop dat mijn omgeving dat merkt.

    Tot zover even. Afhankelijk van de voortgang van deze discussie zal ik nog een keer aanvullen. Op de verschillende onderdelen van het weblog kom ik zeker terug, want ik ben ervan overtuigd dat het belangrijke onderdelen zullen zijn van het debat dat binnen en rond het onderwijs de komende tijd gevoerd wordt.

  9. 15 Wietze Reitsma 4 oktober 2011 om 21:38

    Misschien wat inspiratie na de wisseling van bekende argumenten?
    http://pauldeblot.nl/2011/10/01/bezuiniging-een-bron-van-paniek/

  10. 16 Cees 4 oktober 2011 om 22:23

    Erg interessant onderwerp. Waar ik erg benieuwd naar ben is hoe docenten dit onderwerp ervaren. Is het echt mogelijk met minder geld beter onderwijs te geven, zonder verzeild te raken in discussies over allerlei verhoudingen OP-OBP. Waar is het in het onderwijs dan zo “ontspoord”.
    Met veel interesse volg ik het verdere verloop van deze discussie.

  11. 17 Margreeth van der Kooij 5 oktober 2011 om 08:41

    Lieve mensen, wat een heftigheid! Op zijn minst een teken dat het onderwerp en de inhoud van de vijf ‘citaten’ ons raken. Al lezend treft het mij dat er zoveel ‘ik vind’ in de reacties zit. Kunnen we kijken of we hier discussie of debat kunnen stoppen en er een dialoog van te maken? Ik zou het mooi vinden als we op plekken als deze onze collectieve intelligentie inzetten. Als we hier laten zien wat professionaliteit in het onderwijs eigenlijk betekent. Voor mij draait dat om, met vallen en opstaan, leren van je eigen fouten, je ontwikkelen. Vanuit het kennen van dat pad leerlingen daarbij ondersteunen. Daar bovenop komt de inhoud. Het thema dat Frank inzet is: beter onderwijs met minder geld. Ik stel voor dat we stoppen elkaar te overtuigen en inzetten op elkaar bevragen. Ik wil bijvoorbeeld graag horen van docenten hoe zij, vanuit hun professionaliteit hun onderwijs opnieuw zouden inrichten als ze vanuit het niets een school mochten starten. Als ze alles wat nu de echte bestemming van het onderwijs in de weg staat zouden kunnen schrappen of ombuigen, als ze mee konden nemen wat goed is: wat zouden ze de doelgroep willen bieden, hoe zou zich dat onderscheiden, waartoe willen ze opleiden? Hoe ziet het er dan uit? Hoe zouden leerlingen dat merken? En de maatschappij?
    Mijn valkuil: teveel tegelijk willen, teveel vragen nu. Pik er eentje uit!

  12. 18 Eus van Hove (6 lessen per dag) 5 oktober 2011 om 20:55

    Volgens docent Ferry de Haan in de Volkskrant van vanochtend telt het onderwijs teveel niet-productieven (http://iturl.nl/snkXb).

    Uiteraard kan onderwijs beter en efficiënter met ICT, maar dan moeten docenten tijd en ruimte krijgen om optimaal te profiteren van de voordelen van ICT.
    In Finland wordt het beste onderwijs van Europa gegeven. Daar staat een docent maar 3 lessen per dag voor de klas (http://iturl.nl/sn8rbI) en heeft tijd om het onderwijs te innoveren.

    Die tijd kan in Nederland worden vrijgemaakt door de productiviteit van niet-lesgevenden ( ‘schil’ rond het onderwijs) te vergroten.

    • 19 ger roelen 12 oktober 2011 om 16:14

      Dank namens 10% van je collega;s die dus volgens jou niet productief genoeg zijn.

    • 20 roosterlezer 12 oktober 2011 om 16:46

      Zie op het rooster dat je
      – 2 van de 5 dagen werkt voor je werkgever en verder dat je maandag 4 uur en dinsdag 5 uur werkt. Je hebt vast veel tijd om te innoveren 🙂

      • 21 Eus van Hove (@eusvanhove) 13 oktober 2011 om 21:03

        @ roosterlezer

        Laten we deze dialoog niet persoonlijk worden, maar gemiddeld geef ik 6 lessen per dag. Dit is tegenwoordig gangbaar taakbeleid op Nederlandse scholen.

        Een docent met 30 lessen per week doet dit op de automatische piloot en heeft geen tijd voor innovatie. Nog meer lessen zal de kwaliteit verder doen dalen.

        Daarom ben ik net als Frank van Hout gecharmeerd van het Finse onderwijsmodel. Daar geeft een docent 600 uur per jaar les (3 lessen per dag) en heeft tijd om het onderwijs te innoveren. ‘Teach less, learn more’.
        Finland heeft het beste onderwijs van Europa!

        Kijk naar Pesi Sahlberg een Finse ‘School improvement activist’: http://iturl.nl/snGEh
        of nog beter, bestel de documentaire ‘The Finland Phenomenon’: http://iturl.nl/snAEa

  13. 22 HemsZwier (@HemsZwier) 9 oktober 2011 om 19:36

    Met stijgende verbazing heb ik de reacties op dit blog gelezen. Ik weet dat het onderwijs zwaar onder vuur ligt. Ik bemoei mij ook graag tegen het onderwijs aan! Waarom? Omdat het de mooiste uitdaging is die er maatschappelijk gezien ligt. Het begeleiden van toekomstige generaties voor de uitdagingen van nu en in de toekomst.
    Ik heb een mening hoe het anders kan, beter kan! De school moet terug geplaatst worden daar waar deze hoort….in het hart van de samenleving. Heb ik daar directe oplossingen, visie voor, jazeker, maar vooral het idee dat dit een gezamenlijke zoektocht is. Onlangs gaf ik een spreekbeurt over het ‘meer met minder doen’ in het onderwijs. Jazeker dat kan;-) eenvoudig zelfs.
    Je moet er echter wel wat voor willen doen, de deuren opengooien, naar buiten kijken, de digital natives begeleiden met de tools waar ze natuurlijk mee omgaan. Durven weg te stappen van de positie ‘voor de klas’ naar de positie samen met de klas. Kijken naar andere vormen van onderwijs, projectonderwijs bijvoorbeeld. Meer aandacht voor eigen kracht en talenten, naast aandacht voor cognitie. Maar enfin met liefde stuur ik jullie mijn presentatie op.

    Ik wil nog een ding kwijt ‘who dares to teach must never cease to learn’ Lesgeven betekent eeuwig ontwikkelen, wil je dat niet….tja dan wordt het tijd voor een ander vak.

    O ja de stijgende verbazing ging over de emotie, de angst, de weerzin, het onbegrip en het totale gebrek aan dialoog. Dat moeten we ons aanrekenen als mensen die onze jeugd begeleiden naar hun toekomst zo gefrustreerd zijn. Daar moeten we iets mee…..als samenleving!

    Zo dan ga ik nu het blog lezen…de reacties doen mij het beste vermoeden!

    Val rustig over mij heen;-) Als het oplucht moet u het zeker doen!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s




Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën


%d bloggers liken dit: