Macrodoelmatigheid nader bekeken

Ik ontving een notitie rondom het thema macrodoelmatigheid. De notitie behandelde enkele belangrijke aspecten, maar riep ook een reactie mijnerzijds op. Hier de punten uit mijn reactie:

1. Wat mij betreft is doelmatigheid een gezamenlijke verantwoordelijkheid van onderwijs en bedrijfsleven. In de huidige discussie wordt het te veel gezien als een exclusieve verantwoordelijkheid van het onderwijs.

2. Bij de afstemming tussen onderwijs en arbeidsmarkt is zeker een rol weggelegd voor de kenniscentra, maar ik denk dat de verschillen zo groot zijn dat zaken op regionaal niveau uitgewerkt moeten worden. M.n. MBO-studenten zijn geneigd om minder ver te kijken qua kilometers en zoeken oplossingen dus dichter bij huis. Daarmee zijn regionale regelingen juist voor deze doelgroep van groot belang.

3. Ik blijf waarschuwen voor een al te smalle benadering van het fenomeen arbeidsmarktperspectief. Dat leidt vaak tot een eendimensionale benadering van de verbinding tussen de opleiding die je nu kiest en het beroep dat je straks uitoefent. Dat blijkt in de praktijk complexer. Voor hoger opgeleiden hebben we dat al lang geaccepteerd, maar bij het MBO blijven we denken dat iemand die nu een opleiding voor A volgt ook exact dat beroep uit gaat oefenen. Daarom ben ik blij met een pleidooi voor arbeidsmarktvaardigheden, waarbij het misschien meer gaat om de ontwikkeling van een bepaalde arbeidshouding dan om concrete vaardigheden als sollicitatiebrief schrijven en -gesprek voeren. Die houding betreft zaken als ondernemerschap, flexibiliteit, gericht op leven lang leren, etc.

4. Daar hoort ook bij dat de nieuwe kwalificatiedossiers echt uit moeten gaan van bredere opleidingen. Daar zit de crux voor een doelmatiger aanbod! Minder opleidingen, bredere opleidingen, ruimte voor oriëntatie zonder dat je als uitvaller in de boeken komt en zonder rendementsverlies voor de school … dat is een constructieve richting die ook door bedrijven steeds meer omarmt wordt. Versmallen en specialiseren kan in het laatste deel van de studie en vindt voor een groot deel in een bedrijf plaats tijdens stage.

5. Er wordt te makkelijk vanuit gegaan dat scholen al die hippe opleidingen starten ivm financiële prikkel. Ik geloof daar niets van. Die studenten zijn er toch dus die moeten kiezen uit hetgeen voorhanden is. Die leuke opleidingen zijn vaak juist duur. Het zijn vaak traditionele opleidingen die weinig perspectief bieden. Ik sprak iemand van een ROC waar de dansopleiding nagenoeg een baangarantie biedt dankzij afspraken met Joop van den Ende. Maar tegelijk is de opleiding van de normale bekostiging niet te betalen. Hoezo financiële prikkel?

6. Tenslotte over stageplekken. Als studenten vooral ook algemenere vaardigheden en kwaliteiten moeten ontwikkelen, moeten we dan niet wat ruimhartiger worden t.a.v. de plaatsen waar ze dat kunnen doen? Vrijwilligerswerk bijvoorbeeld kan een belangrijke rol spelen, m.n. aan het begin van de opleiding (kennismaken met de context, jezelf leren kennen, basisvaardigheden). Moeten we dan wel zo sterk blijven hechten aan al die gecertificeerde leerbedrijven en gediplomeerde leermeesters? Wat mij betreft is het van belang dat MBOstudenten in staat zijn om te leren op een manier die bij hen past. Dat vraagt om praktijkervaring en leren door doen. Dat kan op meer plekken dan we nu lijken te denken. De “traditionele” stageplekken blijven dan beschikbaar voor de vakvaardigheden die wat later in het leertraject aan bod komen.

0 Responses to “Macrodoelmatigheid nader bekeken”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën


%d bloggers liken dit: