Opstaan, nadenken en doorgaan … reflectie op een (te) verwachte(n) nederlaag

Na de verkiezingsnederlaag van afgelopen week, kwam ik met een aantal mensen in gesprek over oorzaken en aanpak. Dat gesprek is nog niet afgelopen. Maar een van de mails die daarbij in mijn postvak kwam, hielp me om wat gedachten te ordenen. Hieronder de reactie die ik op die mail schreef.

Beste X,

In je mail ga je in op enkele (mogelijke) oorzaken van het verlies van de PvdA, ónze partij, bij de gemeenteraadsverkiezingen afgelopen week.
Je adresseert drie landelijke elementen. Ik benoem ze kort:
Landelijk:
– de samenwerking met de VVD
– een gebrek aan aansprekende politici
– het kabinetsbeleid van de afgelopen 1,5 jaar
Ik hou niet van navelstaren, maar de verkiezingen van afgelopen week eisen dat we nadenken en met elkaar het gesprek aangaan. Dat moeten we vooral met een kop koffie erbij doen terwijl we met elkaar aan tafel zitten. Maar even de boel voor jezelf ordenen kan ook geen kwaad. Jouw mail helpt mij om dat (enigszins) te doen.
Die ordening breng ik aan met behulp van jouw punten.

Samenwerking VVD
Dat onze partij koos voor samenwerking met de VVD was, zeker met het oog op de verkiezingsuitslag, onontkoombaar en wenselijk. Ondanks de grote verschillen moet het mogelijk zijn om met elkaar beleid te ontwikkelen dat effectief is voor het land en herkenbaar voor de achterban van beide partijen.
Het idee om elkaar wat dat betreft wat te gunnen in het regeerakkoord, spreekt mij nog steeds aan. Het is de enige manier om daadwerkelijk beweging te genereren in een compromis. Het alternatief is negatief uitruilen en dat leidt tot stilstand, wel het laatste wat we moeten willen.
Toch zijn er een paar vraagtekens te plaatsen:
– was het draagvlak voor het uiteindelijke akkoord echt groot genoeg binnen de partijen?
– was de kwaliteit van de keuzes in het akkoord wel op orde? was er voldoende draagvlak onder woordvoerders en andere inhoudsdeskundigen van beide partijen?
Gezien de vele aanpassingen en twijfels in de afgelopen 1,5 jaar, zowel intern als extern, was het waarschijnlijk beter geweest om iets meer tijd voor de formatie te nemen. Dat had in grote lijnen niet tot heel ander beleid geleid, maar wel tot een betere uitwerking en meer draagvlak.
Tenslotte is het een misser dat draagvlak bij een meerderheid van de Eerste Kamer niet als relevant gezien is. Het was te verwachten geweest dat partijen, indien zich de mogelijkheid voor zou doen, de Eerste Kamer als politiek instrument van handelen zouden gaan gebruiken in geval het beleid niet naar de zin zou zijn.

Gebrek aan aansprekende politici
Op landelijk niveau heeft onze partij een aantal kanjers. Ik doe er sommigen tekort mee, maar kijk eens naar de waardering voor Lodewijk Asscher, Jeroen Dijsselbloem en, denk eens aan de periode rondom de verkiezingen, ook Diederik Samsom.
Deze mensen zijn echter bezig om het kabinetsbeleid vorm te geven en te verkopen. Van ministers mag je niet anders verachten. De keuze om de politiek leider in de kamer te laten zitten, zou moeten borgen dat het eigen geluid voldoende hoorbaar blijft. Daar is (te) weinig van terecht gekomen. Diederik moest steeds weer het kabinet redden, steeds weer pal staan voor het compromis, in plaats van de eigen lijn. Daarmee ging het imago dat hij tijdens de verkiezingscampagne zorgvuldig en in hoog tempo opbouwde in sneltreinvaart verloren.
De oorzaak daarvoor heb ik hiervoor aangegeven. Die ligt niet in de samenwerking met de VVD op zich, maar in het gebrek aan kwaliteit van en draagvlak voor het regeerakkoord.

Kabinetsbeleid tot nu toe
Jij geeft aan dat het kabinetsbeleid door onze kiezers als negatief ervaren wordt. Ik weet het niet. Wat ik wel zie is dat het beleid heel moeizaam tot stand komt. Er zijn echt een paar successen geboekt binnen de diverse akkoorden die afgelopen jaar gesloten zijn. Tijdens ledenraden en congressen laten bewindslieden niet na om die te benoemen. De oorspronkelijke daverende ovaties zijn daarbij echter langzaam maar zeker een plichtmatig applaus geworden.
We zijn volgens mij ons verhaal kwijtgeraakt tijdens het sluiten van al die akkoorden. Omdat ze zo moeizaam tot stand komen, kan er niet meer kritisch naar gekeken worden. In theorie zet je na zo’n akkoord de volgende stappen:
– wat is mijn verhaal?
– wat komt daarvan terug in het akkoord?
– welke onderdelen van het akkoord passen niet in mijn verhaal?
– hoe ziet dan de balans eruit?
– wat vind ik er dan van?
Die afwegingen zijn ongetwijfeld gemaakt, maar daar heeft het publiek niets van gemerkt. Dat zou de taak van de kamerfractie moeten zijn, maar daar merken we (te) weinig van.

Conclusie
Jouw analyse brengt bij mij bovenstaande reactie teweeg. Als ik die teruglees kom ik tot de conclusie:
– dat we doormoeten met de huidige samenwerking, maar daarin wel de kwaliteit van voorstellen en keuzes moeten verbeteren
– dat de helderheid van ons eigen verhaal weer terug moet komen en dat we duidelijk uit moeten stralen wat daarvan overeind blijft in het beleid
– dat daarvoor een onafhankelijkere opstelling van de kamerfractie, inclusief de politiek leider, nodig is.
En tenslotte hoop ik dat de gesprekken over deze zaken door de hele partij heen op een constructieve manier gevoerd worden. Hierboven staat niet dé waarheid, maar een aantal gedachten. Hopelijk leiden die tot het goede gesprek en daarmee tot stappen voorwaarts “voor partij en vaderland”.

0 Responses to “Opstaan, nadenken en doorgaan … reflectie op een (te) verwachte(n) nederlaag”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




Mijn laatste tweets

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Archief

Categorieën


%d bloggers liken dit: