“Ik gun geen ander wat ik heb meegemaakt”

Een paar weken geleden was ik bij de prijsuitreiking van NLskills, vakwedstrijden voor mbo-ers op vele gebieden. Daar werd duidelijk hoe hoog het vakmanschap is dat binnen het mbo ontwikkeld wordt. En natuurlijk wie dat het beste voor elkaar hadden en dus kampioen van Nederland worden. Zij zullen ons land in het najaar vertegenwoordigen op Europees niveau,

Als je zo’n avond meemaakt, vraag je je echt af waarom het imago van het mbo in Nederland zoveel slechter is dan wat het buitenland over ons denkt. Kwaliteit, ambitie, passie … het spat er vanaf. En stiekem ben ik dan best trots op óns mbo.

Om hele andere redenen had ik vandaag weer zo’n moment van trots. Ik was bij de finales van de Jan Hommen Scholarship. Onder die titel gaat een wedstrijd schuil waarin mbo-studenten die een extra steuntje kunnen gebruiken, kans maken op een periode van financiële en persoonlijke ondersteuning.

Uit een totaal aantal van 55 inschrijvingen waren acht finalisten naar voren gekomen. Acht jongeren van alle mbo-niveaus en alle leerjaren. Zij presenteerden zichzelf vandaag aan een jury van vooral prominente nederlanders (naast de naamgever Jan Hommen, ook Edgar Davids, Barbara Barend en Akwesi Frimpong). Die laatste kun je kennen als Ghanese deelnemer aan de laatste winterspelen op het onderdeel skeleton. Hij verzorgde ook een intermezzo waarin hij zijn verhaal vertelde. Een verhaal vol tegenslagen en teleurstellingen, maar uitmondend in de triomf om als eerste Ghanees op de winterspelen te staan.

Maar eigenlijk was dat natuurlijk bijzaak. Het ging om de acht finalisten, hun verhaal, hun presentaties en vooral … hun eigen overwinningen. Acht jonge mensen wiens leven al de nodige tegenslag had gehad. Maar al die tegenslagen kunnen niet voorkomen dat zij grote dromen hebben en deze vol passie willen realiseren. In al die verhalen kwam naar voren dat het bootcamp waar zij afgelopen week aan deelgenomen hadden een flinke indruk had gemaakt.

Hoe verschillend de deelnemers ook waren, er zaten flinke overeenkomsten in hun leerde lessen en ambities:

  • ze hadden geleerd om zich (meer) open te stellen (en hoe belangrijk dat is)
  • ze hadden zichzelf beter leren kennen en konden daardoor preciezer omschrijven wat ze willen bereiken
  • voor velen was de jeugd meer een periode van overleven dan van leven (geweest)
  • ze hadden het belang van samenwerken en teambuilding ontdekt (en dat het dan oké is om hulp te vragen)
  • en allen hadden, ieder op een eigen manier, de ambitie om te voorkomen dat anderen hetzelfde overkomt wat hen overkomen is (zie ook de titel hierboven)

“Ik heb de gave om mijn rugzak te vullen met de stenen van anderen”

Hoe indrukwekkend is het om te zien hoe diep deze mensen gaan. Zij tonen zich zoals ze zijn, met alle emoties, twijfels en zenuwen. En juist daarmee maken ze indruk. Maar ook met het feit dat die emoties evensteek zijn als ze anderen zien presenteren met hún emoties.

Maar waar het vooral om gaat … dit is dus óók mbo, onderwijs waarin iedereen zijn best doet om de beste versie van zichzelf, maar ook van de ander te maken. En als je dan door kunt zetten, ondanks steeds weer tegenwind, dan gebeuren er steeds weer mooie dingen … op óns mbo!

0 Responses to ““Ik gun geen ander wat ik heb meegemaakt””



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën


%d bloggers liken dit: