Balanceren is een (vitaal) vak

Balanceren is een (vitaal) vak….

Het is een tijd die we niet eerder meemaakten. Dat geldt voor ons allemaal en dus ook voor mij.  Van ’s morgen tot ‘s avonds laat aan de telefoon en/of voor een beeldscherm. Dagelijks contact met de minister, met de top van OCW en SZW, met de bestuursleden, met collega-voorzitters en natuurlijk met jullie, onze leden. Maar ook met de mensen van het bureau met wie ik samen tropendagen maak om met departementen te onderhandelen over de best mogelijke randvoorwaarden voor de scholen om onderwijsactiviteiten zoveel mogelijk te kunnen continueren, om snel relevante kennis en informatie met jullie te delen en mee te denken over de kansen en knelpunten. Business as usual? Het gaat nu eens niet over nóg beter mbo, maar over het met elkaar beheersen van een crisis die we ons een maand geleden nauwelijks konden voorstellen.

Eerlijk is eerlijk, de adrenaline stroomt soms door m’n lijf; ik geniet van de dynamiek om juist nu aan de slag te zijn voor ons mega belangrijke onderwijs. Maar ik worstel soms ook. Omdat ik me zo goed kan voorstellen hoe lastig het maken van keuzes soms is, in het belang van studenten, werknemers en het onderwijs zelf. Hoe ingewikkeld het is om je eigen keuzes te maken, maar tegelijk ook elkaar als collega’s binnen de sector, landelijk en binnen de regio’s vast te houden.

Ik ben blij te constateren dat ons dat behoorlijk lukt. En ik vraag jullie om mij vooral ‘lastig te blijven vallen’ als je ergens een opvatting over hebt, iets kwijt moet of onder de aandacht wil brengen. Ik probeer steeds zo snel mogelijk te reageren en te verbinden. Bovendien zijn we als bestuur met het bureau voor het zetten van goede stappen ook afhankelijk van jullie ervaringen, ideeën en suggesties.

Bij het maken van keuzes, voor jullie in en om de scholen en voor ons als belangenbehartiger, is het voortdurend zoeken naar een evenwicht. Het RIVM heeft vanaf het begin aangegeven dat, mits we ons aan de richtlijnen houden, het openhouden van schoolgebouwen en het uitvoeren van activiteiten in die gebouwen verantwoord is als we kijken naar de gezondheidsrisico’s.

Dat uitgangspunt past prima bij de ambitie die onze sector drijft: we willen (jonge) mensen de kans geven op een diploma waarmee zij kunnen bouwen aan een goed bestaan. Om dat uitgangspunt te realiseren hebben we in deze nieuwe en onbekende situatie tijd en ruimte nodig. Om met creativiteit en flexibiliteit te bedenken hoe we met onze medewerkers onze studenten op een in alle opzichten verantwoorde manier naar een diploma kunnen leiden.

En tegelijk is er de maatschappelijke druk om ook de mbo-scholen gedurende langere tijd te sluiten. En daarmee die ambitie tijdelijk in de koelkast te zetten. Dat maakt dat we moeten balanceren tussen het volgen van de afwegingen en richtlijnen van het RIVM en het maatschappelijke sentiment.

Juist in het mbo is de praktijk van groot belang. Het werken met en in de praktijk past bij onze studenten én bij onze docenten en instructeurs. We zien vitale sectoren waarin zij, juist nu, een extra en zo gewenste bijdrage leveren, soms met alle risico’s van dien. En daar mogen, nee moeten we trots op zijn!

 Aan de andere kant: die praktijk staat door de crisis ook zwaar onder druk. En helemaal zonder die praktijk is het ook lastig om onze genoemde ambitie te realiseren: diplomeren wie er aan toe is.

Laten we daarom de tijd nu gebruiken om te bedenken wát er noodzakelijk is, wát er mogelijk is, hóe dat te realiseren valt, als het kan online, maar als het moet ook in de praktijk. Volgens mij kunnen we die uitdaging aan. Volgens mij zijn we een sector die onze ambitie, voor zover mogelijk in deze crisis, niet laat varen, maar op een verantwoorde wijze zo goed mogelijk realiseert. Omdat we het belang van studenten centraal durven stellen: zij verdienen het allereerst dat we er alles aan doen om hen te helpen hún ambities waar te maken. Die begint met het in deze crisis op de meest verantwoord mogelijke manier halen van dat diploma waar ze zo keihard voor hebben gewerkt.

Daarbij hebben we natuurlijk niet alles in de hand. Met respect luister ik naar mensen die het reizen als te risicovol ervaren en/of uit angst of zorg andere keuzes maken.

Dat respect geldt onze studenten, hun ouders én onze medewerkers. En dat respect leidt tot ruimte voor verschillen in gedrag en daarmee tot verschillende effecten. Dat is geen teken van zwakte, maar een teken van ambitie, creativiteit en flexibiliteit, van oog hebben voor je omgeving en van uit menselijkheid en mededogen durven handelen. Het kan en mag allemaal in onze sector.

Ook dat is iets om trots op zijn!

Mede namens het bestuur,

Frank van Hout

waarnemend voorzitter MBO raad

0 Responses to “Balanceren is een (vitaal) vak”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s




Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën


%d bloggers liken dit: