Archive for the 'politiek' Category



De onherkenbaarheid van de politiek

Met velen volg ik de ontwikkelingen rondom de kabinetsformatie. Het ziet er naar uit dat we afstevenen op een rechts kabinet. Volgens mij is dat slecht voor het land en met name voor bepaalde groepen in het land. Maar daar gaat dit blog niet over.
Ik wil even stilstaan bij de manier waarop ee in ons land omgaan met kabinetsformaties. Als we de peilingen een beetje serieus nemen zijn de kiezers alleen maar meer op drift geraakt in deze periode na de verkiezingen. Dat kan niet komen door beleid, want dat wordt momenteel niet gemaakt.
Dus ook nu bepalen andere zaken het stemgedrag van mensen. Het lijkt meer te gaan om de manier waarop politieke leiders hun formatiegedrag weten te verkopen dan om inhoudelijke keuzes die gemaakt worden.
Integendeel, standpunten worden ingewisseld en dat is niet meer dan een tussenkopje in de krant waard. Zouden kiezers straks bijvoorbeeld het onderstaande accepteren:
– PVV accepteert verhoging AOW-leeftijd
– CDA accepteert bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking
Willen kiezers zo graag dat hun partij gaat regeren? Zijn zij ook zo machtsgeil als de politici zelf?
Ik ben wel blij dat de PvdA een aantal zaken als onacceptabel heeft benoemd tijdens de paarsplus onderhandelingen. Je moet als partij immers ook op inhoud een akkoord kunnen verkopen.

De leraar als professional?

Zoals ik eerder schreef, ben ik aan het lezen in een boek over onderwijsinnovatie (Onderwijsinnovatie: geen verzegelde lippen meer, redactie Dolf van den Berg).

Zojuist las ik een bijdrage waarin gepleit wordt voor versterking van de beroepsgroep van leraren. Het denken is gebaseerd op het uitgangspunt dat de leraar een professional is, vergelijkbaar met accountants en advocaten. ik heb met alledrie die beroepen te maken en zie een essentieel verschil: als klant/opdrachtgever kan ik vrij makkelijk een andere advocaat of accountant kiezen als ik ontevreden ben. Als vader van een zoon in havo3 heb ik geen keuze: ik moet het doen met de leraren die, om wat voor reden dan ook, ingeroosterd worden voor zijn klas. Dit betekent dat de leraren zich feitelijk niet hoeven te verantwoorden tegenover hun klanten. Een typisch voorbeeld van gedwongen winkelnering.

En daarmee verdwijnt een essentieel kenmerk van professionals naar de achtergrond: kwaliteitsbewustzijn en -verbetering. Ik wil al die goede docenten niet tekort doen, maar laten we ook de ogen niet sluiten voor het feit dat hetgeen zich in klaslokalen afspeelt zeker niet altijd de toets der kritiek kan doorstaan.

Ik sluit af met een citaat uit het genoemde nboek. Hierin staat op een mooie manier omschreven hoe het in scholen zou moeten gaan:

In organisaties is er behoefte aan een heldere verdeling van verantwoordelijkheden tussen bestuur, management en professionals, gebaseerd op een constructieve dialoog tussen genoemde partijen. Op dit moment is de dialoog noch helder, noch constructief en is de verdeling van verantwoordelijklheden binnen scholen vaak niet in balans. Bestuurders en managers van organisaties zijn mijns inziens eerst verantwoordelijk voor het herstel van de kwaliteit van de dialoog en van de balans in verantwoordelijkheden. Voor leraren geldt dat ze de nieuw geboden ruimte dan wel moeten willen invullen en dat wantrouwen, zuurheid en tijdsdruk geen belemmering mogen vormen. Hier geldt wat mij betreft de wijsheid Adel Verplicht: als peofessionals een gezagsvolle positie willen bekleden dan moeten ze geëngageerd zijn en kwaliteit als uitgangspunt kiezen. een belangrijk startpunt is de principiële bereidheid om je te willen verantwoorden over de kwaliteit van je handelen en anderen daarin een rol te gunnen en zonder hen als pottenkijkers te bestempelen.

Op zoek naar begrip …

Als de uitslag van de verkiezingen aanstaande woensdag lijkt op de huidige peilingen, begrijp ik het niet. De kranten staan vol met peilingen en analyses. Misschien kunnen die me helpen om te begrijpen waarom het is, zoals het is.

Maar … als je het leest wordt het onbegrip alleen maar groter, samen met de hopeloosheid. Ga ik het ooit begrijpen?

Laten we eens aannemen dat de economische situatie bepalend is voor een groot deel van het debat en ook voor het stemgedrag van veel landgenoten. Dan zou je hopen dat het duidelijk is wat de beste remedie is voor de huidige situatie. MIS! De Harvard-econoom Alesina pleit, volgens de Volkskrant van 5 juni, voor forse bezuinigingen als remedie om de economie weer gezond te krijgen. Lijkt me iemand die er verstand van heeft. Maar dan …! “Nobelprijswinnar Krugman zegt: open die kraan, stimuleren.” En gaat daarmee recht tegen de eerder genoemde Alesina in. Hoe kunnen we van de gemiddelde burger verwachten dat hij een verstandige keuze maakt, als dit soort deskundigen elkaar zo tegenspreken? Waarom mag ik, als relatieve leek, niet vertrouwen op degenen die “ervoor doorgeleerd hebben”?

Deze onduidelijkheid kan hoogstens een verklaring zijn voor de grote mate van versplintering van het politieke landschap die ons wellicht te wachten staat. Als hulp bij het kiezen lijken elkaar tegensprekende deskundigen me van weinig waarde.

Ook eenvoudig eigenbelang lijkt geen verklaring voor stemgedrag. De dalende koopkracht ten gevolge van het VVD-programma weerhoudt grote groepen er niet van om over te stappen op die partij. Daaronder ook forse groepen onder de laagstbetaalden, die bij enkele andere partijen toch echt beter af zijn.

Volgende ankerpunt: de doorberekeningen van het CPB. Die zouden de kiezer toch kunnen helpen bij een rationele afweging om tot een keuze te komen. Eenvoudig voorbeeld: de bestrijding van files. Het lijkt me niet dat er groepen bestaan die liever hebben dat de files in hun huidige omvang blijven bestaan. Dus moet de grootste filebestrijder daar toch enigszins de vruchten van kunnen plukken. Maar partijen die volgens het CPB die titel verdienen, leverende laatste weken vooral zetels in. De meesten lijken te denken dat de bestrijding van files het beste in handen is bij de VVD, in tegenstelling tot het CPB-geluid.

Tot nu toe lijkt stemgedrag meer gebaseerd op geloof en (al dan niet blind) vertrouwen, dan op afwegingen en ratio. Daarbij spelen waarschijunlijk enkele stevige overtuigingen een doorslaggevende rol:

  • De economie is bij de VVD per definitie in betere handen.
  • De PvdA is per definitie bezig met het betuttelen en afhankelijk houden van mensen.

Tja, valt daar tegen te vechten? Vechten tegen imago’s lijkt veel op Don Quichotte en zijn windmolens. Toch kan het denken over deze verschijnselen helpen bij het bepalen van een al dan niet vernieuwde koers van een partij. Ik kom daar op terug naar aanleiding van een titel uit de Volkskrant:

“De verzorgingsstaat als vangnet of als trampoline, dat is de vraag.”


Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën