Posts Tagged 'enthousiasme'

Gewoon, een kwestie van hard werken

Via Twitter stuitte ik afgelopen weekend op een brief van het LAKS aan de minister van onderwijs. Je kunt hem lezen via de volgende link: http://www.laks.nl/nieuws/nieuwsbericht/laks_stuurt_tweede_kamer_brief_over_onderwijstijd/ Het gaat me er nu niet om of ik het met alles in de brief eens ben, maar het is een verstandige, afgewogen brief. De mate van nuance is er een waar velen jaloers op kunnen zijn. En één passage zette me aan tot verder denken. In die passage betreurt het LAKS het dat de opdracht om binnen scholen een brede en informele dialoog op te zetten is losgelaten.

Daarmee kom je op een verschijnsel dat momenteel steeds grotere vormen aanneemt: de formalisering van ons onderwijs (en waarschijnlijk van een groter deel van de publieke sector). Een paar voorbeelden:

Binnen het MBO is een professioneel statuut opgesteld dat docenten een stevige positie geeft als het gaat om de inhoudelijke en personele invulling van het onderwijs. Hoe graag zou ik daarover op allerlei manieren met hen in gesprek gaan. Dat doe ik overigens ook, al zou het mooi zijn als het meer gebeurde. Maar wat moeten we nu doen: we moeten een reglement werkoverleg opstellen dat duidelijk maakt via welke spelregels dat gesprek gevoerd moet worden.

Op dezelfde manier is zijn de wet op de ondernemingsraad en de wet op de deelnemersraad aanleiding tot veel procedurele gesprekken. Vaak doen we dingen omdat de wet het voorschrijft. De vraag wat we echt nodig vinden als school, het gesprek over wat goed gaat en wat beter moet, wordt maar al te vaak vertroebeld door wet- en regelgeving. We doen dan wat we moeten doen in plaats van wat we willen doen.

De normen op onderwijstijd zijn deels terecht. Scholen worden bekostigd om een prestatie te leveren en dat dient dus ook te gebeuren. Maar we zijn intussen wel erg bezig om aan het juiste getal te komen. Moet het werken aan kwaliteit niet hoger op de agenda?

De eis om bevoegde docenten onderwijs te laten verzorgen lijkt logisch. Toch is het tevens zo dat je daarmee kijkt naar het bezit van een papieren kwalificatie in plaats van het echt waarnemen van kwaliteit. Als we studenten vragen van wie ze het meest leren, komen dan ook de bevoegde docenten om de hoek kijken? Of scoren de bevlogen ondernemers en andere ervaringsdeskundigen dan hoge(re) ogen?

Tenslotte, het gesprek over organisatiestructuur, CAO en functieprofielen leidt de aandacht vaak af van de echte opdracht die we onszelf moeten stellen: hoe klaren we met elkaar de klus waarvoor we school zijn: studenten op de beste manier zoveel mogelijk leren?

Ik ben zo bang dat we het hiermee niet gaan redden. Dat deze formalisering de ziel uit ons onderwijs haalt. Dat het juist dit is waar docenten op afknappen. Dat we dat niet kunnen repareren door een fenomeen als prestatiebeloning.

Gelukkig kwam ik in hetzelfde weekend een blog tegen waarin gepleit wordt voor goed teamwork om tot optimale prestaties te komen. Daarvoor zijn geen ingewikkelde procedures, regels en sturcturen nodig. Daarvoor zijn drie elementen van belang: inhoud, proces en relatie. En daar moet je gewoon met elkaar hard aan werken. Zie verder: http://xanderjongejan.nl/2011/10/de-3-onderdelen-van-goedteamwork/

Op de wijk af

Morgen ga ik naar het buurthuis in de Wielenpolle, een wijk in Leeuwarden. Al eerder schreef ik een blof onder de titel “De wijk als leerbedrijf”. Na een paar gesprekken met mensen van de gemeente, afdeling welzijn, ga ik er nu dus echt “opaf”. Ik heb er zin in en het houdt me bezig.

Die term “eropaf” kom ik plotseling nogal vaak tegen:

  • De gemeente Leeuwarden werkt met de zogenaamde “frontlijnaanpak”. De brochure waarin ze deze presenteren heeft als titel “Eropaf“.
  • Enkele weken geleden stond een interview in de Volkskrant met de cultuursocioloog Jos van der Lans. Hij schreef een boek: “Eropaf! De nieuwe start van het sociaal werk”.
  • Naar aanleiding van dat interview/boek schreef Pieter Hilhorst vandaag een column in de Volkskrant onder de titel “Eropaf

Voor mij is de kern van deze benadering een combinatie van:

  • actief de mensen opzoeken, contact leggen en ondersteuning bieden, waarbij je behoorlijk “dichtbij probeert te komen”
  • de ondersteuning zodanig vormgeven dat alles erop gericht is om mensen in staat te stellen zonder ondersteuning zo volwaardig mogelijk te participeren in omgeving, buurt, stad.

Wat is volgens mij de positie van een ROC hierbij?

  1. In de desbetreffende wijk(en) wonen cursisten die bij ons hun opleiding volgen. Gaat het beter met de wijk dan kunnen zij daar ook van profiteren en beter deelnemen aan het onderwijs dat wij aanbieden.
  2. Als grote organisatie in een stad heb je volgens mij een maatschappelijke verplichting om een bijdrage te leveren aan het welzijn van (de mensen in) die stad.
  3. Het werken in zo’n wijk biedt een scala aan mogelijkheden om de opleiding van onze cursisten levensechter (en dus zinvoller, spannender, leuker, motiverender) te maken.

We gaan ervoor. Ik meld me weer.

Een mooie ontmoeting die tot nadenken stemt

Het zijn hectische dagen. Veel tijd gaat zitten in zaken als organisatie, financiën, huisvesting. Da’s de kern van mijn werk, maar we zijn erg druk met het bestirjden, voorkomen en verkleinen van problemen. Veel ad hoc werk ook.

Wat moet dat moet, dus van mij geen klachten daarover. Maar afgelopen week was er in ieder geval één gesprek dat over hele andere dingen ging. En dat gesprek gaf echt een goed gevoel.

Wat was er dan aan de hand? Ik sprak een vrouw die haar tijd verdeelt tussen Nederland en Kenia. In beide landen werkt ze in haar eigen bedrijven. In Kenia koppelt ze dat aan initiatieven om de leefomstandigheden in de desbetreffende regio te verbeteren. Woningen bouwen, onderwijs- en zorgvoorzieningen, energie- en waterlevering, verzorging en welzijn, ICT, toerisme en hotel … kortom alles kwam langs.

En eigenlijk had ze een eenvoudig punt: ik heb jullie stageplaatsen te bieden voor al die terreinen. En dat vroeg ze dus op een manier die zorgde voor een lading enthousiasme. Vanochtend bleek het te lukken om dat enthousiasme op een aantal mensen over  te brengen. Voelde lekker toen dat lukte. Betkent ook weer kansen op een inspirerend project in het buitenland. Nieuwe kansen op leren voor onze eigen docenten en cursisten, maar ook van ebtekenis zijn voor mensen in Kenia.

Het doet me denken voer de vraag wat enthousiasme veroorzaakt. Als ik kijk naar dit voorbeeld:

  • contact met betrokken en enthousiast persoon
  • kansen zien om betekenis te hebben voor anderen
  • kansen zien om iets te ontwerpen wat de school tot een aantrekkelijke plaats om te zijn maakt
  • een combinatie van zakelijkheid en idealisme
  • kansen zien op nieuwe ontmoetingen buiten het gangbare circuit

Dat zet mij dus in beweging. Hoe is dat voor anderen????


Mijn laatste tweets

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Archief

Categorieën