Posts Tagged 'tweedeling'

De ongelijkheid gaat door

Morgen gaat in Heerenveen een ombudsteam van start. Het initiatief hiervoor is genomen door de plaatselijke afdeling van de PvdA. In Nederland zijn momenteel meer dan honderd van dergelijke initiatieven gaande. Een ombudsteam helpt mensen om de weg te vinden in de warboel die we van de moderne maatschappij gemaakt hebben. Het ombudsteam helpt mensen op weg naar de juiste instantie, of bij het vinden en invullen van de juiste formulieren.

Ik ben er trots op dat de PvdA op allerlei plaatsen in het land het initiatief neemt om deze ombudsteams van de grond te krijgen. Daarmee verbindt de partij met wie ik me verbonden voel zich direct met de mensen die het nodig hebben: degenen die niet in staat zijn om zelfstandig te opereren in de huidige samenleving.

Ik ben niet trots op de samenleving die de noodzaak voor deze ombudsteams creëert en in stand houdt. Dat is namelijk een samenleving die ervoor zorgt dat een groep landgenoten afhankelijk is van de hulp die vrijwilligers bieden. Het is een land waarin een groep niet in staat is om zichzelf te redden. Het is een land van haves en have-nots, niet direct in materiële zin, maar wel in de zin van autonomie.

Ik hoop dat de PvdA deze concrete manier van ondersteuning van burgers in stand weet te houden zolang het nodig is. Ik hoop ook dat het niet te lang nodig is. En ik hoop dat de PvdA nooit zal accepteren dat het nodig is en, naast de ombudsteams, initiatieven zal nemen die mensen in staat stellen om zich te ontwikkelen tot een onafhankelijk deelnemer aan onze samenleving.

Op de wijk af

Morgen ga ik naar het buurthuis in de Wielenpolle, een wijk in Leeuwarden. Al eerder schreef ik een blof onder de titel “De wijk als leerbedrijf”. Na een paar gesprekken met mensen van de gemeente, afdeling welzijn, ga ik er nu dus echt “opaf”. Ik heb er zin in en het houdt me bezig.

Die term “eropaf” kom ik plotseling nogal vaak tegen:

  • De gemeente Leeuwarden werkt met de zogenaamde “frontlijnaanpak”. De brochure waarin ze deze presenteren heeft als titel “Eropaf“.
  • Enkele weken geleden stond een interview in de Volkskrant met de cultuursocioloog Jos van der Lans. Hij schreef een boek: “Eropaf! De nieuwe start van het sociaal werk”.
  • Naar aanleiding van dat interview/boek schreef Pieter Hilhorst vandaag een column in de Volkskrant onder de titel “Eropaf

Voor mij is de kern van deze benadering een combinatie van:

  • actief de mensen opzoeken, contact leggen en ondersteuning bieden, waarbij je behoorlijk “dichtbij probeert te komen”
  • de ondersteuning zodanig vormgeven dat alles erop gericht is om mensen in staat te stellen zonder ondersteuning zo volwaardig mogelijk te participeren in omgeving, buurt, stad.

Wat is volgens mij de positie van een ROC hierbij?

  1. In de desbetreffende wijk(en) wonen cursisten die bij ons hun opleiding volgen. Gaat het beter met de wijk dan kunnen zij daar ook van profiteren en beter deelnemen aan het onderwijs dat wij aanbieden.
  2. Als grote organisatie in een stad heb je volgens mij een maatschappelijke verplichting om een bijdrage te leveren aan het welzijn van (de mensen in) die stad.
  3. Het werken in zo’n wijk biedt een scala aan mogelijkheden om de opleiding van onze cursisten levensechter (en dus zinvoller, spannender, leuker, motiverender) te maken.

We gaan ervoor. Ik meld me weer.

De wijk als leerbedrijf

In de Leeuwarder Courant van zaterdag 27 maart stond een artikel over de situatie in de Leeuwarder wijk Wielenpolle. Voor de Liwwarders een bekender begrip dan voor mij.
Toch ken ik de naam van de wijk al even. Enkele weken geleden stond in Volkskrant of Trouw een artikel over de meest kindonvriendelijke wijken in Nederland. Daar stonden twee wijken uit Leeuwarden in de top tien. Naast Wielenpolle gaat het dan om de Schepenbuurt.
Tijdens een bijeenkomst een tijd geleden werd ik gevraagd of ik mee wilde denken over de vraag of onze school, het Friesland College, iets zou kunnen betekenen bij het bestrijden van de achterstand waarmee kinderen uit die wijk geboren en getogen worden. Omdat ik sowieso het laten voortbestaan van dit soort ongelijkheid niet te verteren vind, zei ik “ja”.
Afgelopen week heb ik daarover een gesprek gehad bij de verantwoordelijke wethouder van de gemeente Leeuwarden. Tijdens dat gesprek heb ik aangegeven met een aantal mensen binnen de school te gaan bespreken of we iets kunnen bedenken. Alhoewel het precieze natuurlijk nog bedacht moet worden, vormen zich in mijn hoofd de eerste ideeën:

  • Kunnen we iets met de jongeren uit de wijk die bij ons op school zitten? Kunnen we hen extra begeleiding bieden? Leeuwarden kent een mentorpgrogramma waar wellicht mensen aan meedoen die juist voor deze jongeren van betekenis kunnen zijn. Hoe gaat het eigenlijk met deze jongeren bij ons op school, ook in vergelijking met anderen?
  • Kunnen we de wijk “adopteren” als een soort leerbedrijf? Onderwijsassistenten in de basisschool van de wijk? Opknappen van woningen en andere voorzieningen i.s.m. de woningbouwvereniging? Iets rondom wijkzorg/-verpleging? (ICT-)cursussen voor volwassenen? Creatieve workshops onder of na schooltijd? Bewegingsactiviteiten in de wijk?
    Het lijkt mij een geweldige uitdaging om op deze manier als school van betekenis te zijn voor onze omgeving. En een kans om cursisten een bijzondere leerervaring te bieden. Natuurlijk zitten er veel haken en ogen aan.

Natuurlijk kunnen we dit niet allemaal zomaar even. Natuurlijk kan het zijn dat we ergens extra middelen voor nodig hebben. Allemaal open eindjes.
Maar toch … durven we zo´n uitdaging aan? Over twee weken praat ik weer met de wethouder. Intussen hoop ik zoveel mogleijk collega’s warm te krijgen voor het idee.

Mensenwerk

Zojuist het boek van Ruud Koole met deze titel uitgelezen. Kijkje in de keuken van de PvdA tussen 2001 en 2007. Vlot geschreven en dus ook vlot gelezen. De titel wordt meer dan waargemaakt: politiek is overduidelijk mensenwerk. Mensen met al hun kwaliteiten, onhebbelijkheden, valkuilen, drijfveren.
Het boek sluit af met een deel van de tweede afscheidsspeech van Koole na zijn korte interimperiode als partijvoorzitter. Daarin gaat hij in op het gebrek aan (ruimte voor) nuance in de hedendaagse politiek. Hij geeft aan dat dat vooral voor de PvdA lastig is omdat die bij uitstek op zoek is naar balans/evenwicht.
Kun je die begrippen zo makkelijk door elkaar gebruiken, nuance, balans, evenwicht?
Het pleidooi spreekt me aan omdat ik me herken in:
  • het zoeken naar nuance, ook in het gepolitiseerde debat
  • het voorkomen van bipolair denken, waarbij je steeds weer moet kiezen tussen A of B (Koole noemt dit digitaal denken)
Over beide zaken schreef ik al eerder. Hoe helpt Koole me verder in het denken en schrijven hierover?
Koole vertaalt de uitdaging voor de PvdA in het benoemen van een aantal zaken waarin naar evenwicht geziocht moet worden:
  • emancipatie van het individu en solidariteit tussen individuen
  • arbeidersklasse en middenklasse
  • recht op geloofsafval en respect voor geloofsvrijheid
  • oude en nieuwe Nederlanders
  • beginselen uitdragen en verantwoordelijkheid nemen
Ik kan er nog wel wat voorbeelden aan toevoegen, maar dat helpt het denken niet vooruit. Nogmaals, ik ben blij met het pleidooi van Koole. Jammer genoeg blijft hij wel denken in bipolariteit. De opdracht voor de PvdA is volgens hem het creëren van een verbinding tussen beide polen.
Naar mijn gevoel probeer ik een stap verder te gaan. Moeten we wel bipolair blijven denken? Doet het denken in termen van arbeiders- en middenklasse wel recht aan de diversiteit van 2010? Het denken in klassen brengt met zich mee dat er sprake zou zijn van een belangentegenstelling tussen beiden. Het zou er dan om gaan beide belangen voldoende tot hun recht te laten komen. Maar bestaat die tegenstelling nog wel?
Is het juist niet de individuele vrijheid en de solidariteit tussen individuen die niet zonder elkaar kunnen? Zonder solidariteit komt vrijheid in gevaar; zonder vrijheid is er geen ruimte voor solidariteit?
Individuele vrijheid past bij denken in diversiteit. Diversiteit is iets om trots op te zijn. Laten we verschillen waarderen als basis voor solidariteit. Dat betekent ook stoppen met denken in termen van oude en nieuwe Nederlanders. Er zijn 16 miljoen verschillende Nederlanders. En als die zich aan onze afspraken houden dan mogen ze er allemaal zijn!
De opdracht voor de PvdA concetreert zich dan op de vraag wat er nodig is om te zorgen dat ze er ook allemaal kunnen zijn. De slogan ” Iedereen telt mee”  is me daarom ook uit het hart gegrepen. Het betekent de opdracht dat iedereen die niet volledig mee kan doen (en dat wel wil; en daar wel z’n best voor doet) op de PvdA moet kunnen rekenen.
Het mag niet zo zijn dat mensen door de plaats waar, het gezin of de buurt waarin ze geboren worden, bij voorbaat kansloos zijn. De ergste achterstandswijken blijken weinig profijt te hebben van het beleid van de afgelopen jaren. Dat is geen diskwalificatie van het beleid, want anderen (niet de allerergsten) hadden er wel baat bij en die hadden het ook nodig.
Maar we kunnen het er niet bij laten zitten. IEDEREEN telt mee!

Iedereen telt mee … einde aan tweedeling

Het bestrijden van tweedeling zie ik als een continu aanwezige drijfveer in mjn doen en laten. Dat is inmiddels wel wat complexer dan de eenvoudige tweedeling tussen bazen en arbeiders, waar Marx het in de negentiende eeuw nog mee kon redden. De moderne tijd kenmerkt zich (onder andere) door een groeiend aantal (dreigende) tweedelingen. Ik noem er een paar:

  • tweedeling tussen arme en rijke landen
  • tweedeling tussen arme en rijke mensen (in hetzelfde land, dezelfde stad)
  • tweedeling tussen informatierijken en informatie-armen
  • tweedeling tussen afhankelijken en onafhankelijken

Nou, zo nog een paar en het probleem is duidelijk. Juist om iets te doen tegen tweedeling ben ik lid van de PvdA. Daar zitten een mensbeeld en een wereldbeeld achter. “Iedereen telt mee’ is meer dan een leuze waar je verkiezingen mee wint. Het is een opdracht waar je vanuit allerlei invalshoeken, rollen en functies aan moet werken.

De Volkskrant van 27 februari presenteerde een top tien met de meest kindonvriendelijke wijken van Nederland. Twee van die wijken liggen in Leeuwarden. Als je in zo’n wijk geboren wordt loop je een levensgroot risico om “niet mee te doen”. Sociale problematiek, matig onderwijs, slechte arbeidsmarkt, het komt hier allemaal samen. En alle verbeterprogramma’s vand e afgelopen jaren hebben, juist in de meest achtergestelde wijken, niet echt tot verbetering geleid. Blijkbaar is de problematiek hier te hardnekkig.

We kunnen niet accepteren dat kansloosheid een gegeven is. Juist sociaal-democraten moeten met elkaar de keuze maken om bij het bestrijden vand eze uitzichtloosheid de hoogste prioriteit te leggen. En dat mag niet iets zijn wat op het bord van een ander gelegd wordt, welke ander dat ook zou zijn.

Gisteren heb ik in een bijeenkomst van de PvdA Leeuwarden gepleit voor het bundelen van krachten om te komen tot een aanvalsplan waarmee juist de kinderen in deze wijken kansen krijgen. Ik heb de antwoorden niet, maar wel de vragen:

  • Hoe krijgen we het voor elkaar?
  • Wie hebbenwe daarvoor nodig?
  • Hoe krijgen we die mensen bij elkaar?

Ik ga ervoor!


Mijn laatste tweets

Archief

Categorieën